Ocak 28, 2010

önemli olanın farkına şimdi vardım sanırım, o ise bundan yaklaşık yetmiş yıl önce fark etmişti bunu, en geç.  istediğini elde ettikten sonra hayattan tek beklentisi onu idare edene kadar götürmesiydi, boş viteste, hiç benzin yakmadan. yarattıkları onun ilerisinde şimdi, bunu yetmiş yıl önce gördüğüneyse kalıbımı basarım. ardından ağlayan gençlere o günden seslendi belki de, gözlerim şu an görmeme mani olsa da en azından anladım bayım.
bence başka bir şey değildi arzun, sen merak etme, neslini karakterlerinle iyi yetiştirdin, sen onları onlar bizi. ve artık yarım bıraktığım şeylere devam etmeliyim, keşke bugün böyle bir mahcubiyetim olmasaydı, olsun varsın . doksan bir sene yirmi altı günlük yaşamının sana manevi anlamda yetmiş olabilmesi dileğiyle,
sevgi ve sefaletle.

bunun bir nutuğa cevap şeklinde gelişmemesini isterdim, yapamadım sanırım.
hava cadı karı memesi kadar soğuk ve ben nedense kendimi düşecekmiş gibi hissediyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder